اقتباسی موزیکال از رمان «اولیور توئیست» اثر چارلز دیکنز؛ داستان کلاسیک یتیمی که از نوانخانه فرار می‌کند و به گروهی از پسران به رهبری «آرتفول داجر» می‌پیوندد که توسط دزد ماهری به نام فاگین برای جیب‌بری آموزش می‌بینند.

مسیو فیدو دچار خشکی ذهن نویسندگی شده و به یک نمایشنامه جدید نیاز دارد، بنابراین از فرصت استفاده می‌کند تا همسایگان طبقه مرفه خود را در پاریس سال ۱۹۰۰ زیر نظر بگیرد. مسیو بونیفاس با همسر سخت‌گیر و سلطه‌جوی خود آنجلیک، و همچنین مسیو کوت با همسر زیبا اما نادیده گرفته‌شده‌اش مارسل در این همسایگی هستند. هانری کوت ناهنجاری‌های معماری (عمدتاً صداهای ارواح در لوله‌های فاضلاب) را ردیابی می‌کند و برنامه‌ای برای گذراندن یک شب در هتل پارادیزو می‌چیند؛ هتلی که از قضا به عنوان محل ملاقات عاشقانه مارسل و مسیو بونیفاس انتخاب شده است. یک زن، دو شوهر، یک برادرزاده و خدمتکار پرجنب‌وجوش بونیفاس، همگی در این هتل ساعتی جمع می‌شوند و به سرانجام رساندن این رابطه پنهانی، به ملایم‌ترین بیان، به شدت به هم می‌ریزد (که یورش پلیس هم بی‌تاثیر نیست). همه این‌ها زیر نظر فیدو اتفاق می‌افتد و نمایشنامه او به موفقیت بزرگی در فصل آینده تبدیل می‌شود.

«زنانی که کار می‌کنند» نظافتچی‌های اداره هستند. یکی از آن‌ها به اطلاعات محرمانه‌ای درباره سهام‌های پرسود دست پیدا می‌کند و آن‌ها ثروت زیادی به دست می‌آورند. سپس از این پول برای نجات محله قدیمی خود از چنگ یک سازنده و بسازبفروش بدجنس استفاده می‌کنند.

نایجل دنیس یک مجله افشاگرانه و جنجالی منتشر می‌کند. اما برای هر داستانی که می‌نویسد، ابتدا به سراغ شخصی می‌رود که رفتار رسواکننده‌اش توصیف شده (یا بهتر بگوییم تلویحاً اشاره شده تا از شکایت افترا جلوگیری شود) و می‌گوید در ازای دریافت پول، داستان را فاش نخواهد کرد. چندین نفر از قربانیان او ابتدا به طور جداگانه تصمیم می‌گیرند به جای پرداخت پول او را بکشند، اما به طرز خنده‌داری شکست می‌خورند. سپس متوجه می‌شوند که برای محافظت از رازهای مختلف خود، اکنون باید برای هدفی کاملاً متفاوت با یکدیگر متحد شوند...